Beluister hier het interview

Wij maken ons op voor de terugreis en laten Suriname treurend achter. Het was een onvergetelijke tijd, maar nu is het weer tijd voor oerhollandse maaltijden en drukke werkdagen. Moge de goden van het luchtverkeer ons gunstig gezind zijn, zodat wij maandagochtend 9.00u gezond en wel aankomen op Schiphol. 

Dankjewel voor het volgen van onze avonturen en het achterlaten van de reacties! Wellicht tot een volgende reis. Tot Nederland!

Door Remy. De laatste dagen begin ik me steeds meer thuis te voelen bij de STVS, de Surinaamse televisieomroep. Lars en ik zijn wat meer met de verslaggevers op pad geweest en hebben ook uitgebreid met ze gesproken. Hier een overzichtje van de meeste verschillen en overeenkomsten tussen de Nederlandse journalistiek en en die van Suriname:

Conclusie
Hoe soepel de NOS in Nederland loopt, des te stroever kruipt de Surinaamse journalistiek. Het aantal mensen dat een journaal-uitzending voorbereidt, is veel te klein. De apparatuur is verouderd en vaak kapot. Zo konden we vanmiddag geen item gaan maken omdat de nog werkende camera’s op pad waren en iemand anders een camera kapot had laten vallen.

Ook is de werkdruk in Suriname verdeeld. Er zijn mensen die nauwelijks werk verrichtten, terwijl anderen de benen uit hun lijf lopen. Het meest is de hoeveelheid journalisten me bijgebleven. Ik vind het absurd dat het journaal wordt voorbereid door een handjevol verslaggevers, een eindredacteur, drie totaal onervaren eerstejaars-stagiaires en drie cameramannen. Er is zelfs niemand die voorbereidend redactioneel werk kan doen.

Je ziet: een wereld van verschil. Vergelijk ook maar eens de uitzendingen van het NOS Journaal en het STVS Journaal.

Maar hoe groot de verschillen zijn, één overeenkomst is wel duidelijk. Er wordt in beide landen keihard gewerkt om aan het eind van de dag een journaal de zender op te krijgen. En ach, dat het Surinaamse journaal er door Nederlandse ogen bekeken soms een beetje knullig uit ziet, valt na het lezen van dit weblog ook wel te verklaren.

De redactie van het STVS Journaal.

De redactie van het NOS Journaal.

De volgende berichten heb ik niet op waarheid kunnen checken, maar geven wel een beeld van het leven van een stagiair(e) in Paramaribo.

Rectificatie: de zaken blijken iets genuanceerder te liggen dan ik ze voorheen heb weergegeven. Excuses hiervoor.

- Een aantal stagiaires werkt bij een kinderafdeling van een ziekenhuis. De situatie daar is heel anders dan in Nederland. “Er ligt hier een kind dat met aids besmet is. Ze heeft een tijdje terug hersenvliesontsteking gehad, waardoor sommige hersenfuncties niet meer goed werken. Om zichzelf te beschermen, is ze vastgebonden. Ze ligt hier al vijf jaar.”

- Een jongen heeft per ongeluk een scooter aangereden na een avondje stappen. Er werd politie en ambulance gebeld. Politie kwam pas na een kwartier. De ambulance weer twintig minuten later. Twee dagen later is de scooter-jongen aan zijn verwondingen overleden. Detail: de autobestuurder is niet vervolgd.

- Iedere dag fietsen Lars en ik tijdens onze rit naar de stage langs een psychiatrische kliniek. Een instelling die er van de voorkant mooi uit ziet. Maar aan de zijkant staan cellen. Hokken van tien vierkante meter met aan weerszijden tralies. Een stagiair die daar stage liep: “Ik vind dat ze in Nederland wel hadden mogen waarschuwen voor deze stage. De mensen hier krijgen nauwelijks behandeling. Bij aankomst krijgen ze zomaar twee spuitjes in hun kont gestopt. Een diagnose is er niet. De mensen worden gewoon opgesloten; echt gek zijn ze niet. In Nederland zouden ze met de juiste medicatie gewoon weer kunnen rehabiliteren.”

Genoeg verhalen, maar te weinig tijd om een mooie reportage te maken. Jammer dat zo veel in Parmaribo achter het grote decor gebeurt.  Er ligt hier duidelijk nog een taak voor serieuze onderzoeksjournalistiek!

‘De lip’, zo wordt president Ronald Venetiaan ook wel genoemd. Achter zijn rug om natuurlijk.  Die bijnaam slaat natuurlijk op het markante hoofd van de beste man. Wat wel prettig is, want het leverde mooie beelden op.

Daar stonden Lars en ik dan. Voor de ingang van het presidentiële paleis. Omringd door hoogwaardigheidsbekleders, ambassadeuren en andere belangrijke bobo’s. Ik voelde me als een vis in het water. Op aanwijzing van verslaggever Jennifer filmde ik iedereen die voorbij kwam. Kijk dit is de ambassadeur van de Verenigde Staten en daar staat die van China.

De toespraak van ‘el presidente’ ging over CISM. Een instelling die militairen wat vaker wil laten sporten in plaats van oorlog voeren. Een nieuwsonderwerp van niets, maar gezellig was het wel.

Het item is te zien in dit journaal. (Ik heb het niet gemonteerd, alleen gefilmd.)  Het is het tweede item.

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

 
Door Lars. De gewenning zit er al aardig in. We zijn er pas vijftien dagen, maar toch lijkt het nooit anders geweest. Elke dag uit eten en bij terugkomst in de hangmat wat praten met de huisgenoten of een boek lezen. Yahtzee spelen we nog steeds regelmatig en het zwembad blijft lekker afkoelen. ‘Bel jij hem even?’ Gemiddeld nemen we zo een drie á vier taxi’s per dag. Het gaat allemaal lekker makkelijk in Paramaribo. Ja, toch?

Dat vinden ze leuk hier. Om achter elke zin het woordje ‘toch’ toe te voegen. Het zijn van die kleine dingetjes. Remy sprak gisteren voor een item een slager die beweerde dat het maar goed was dat we maar een maand blijven. Bij een langer verblijf raak je namelijk hopeloos verliefd op het land.

Ik vraag het me af. Hoe ontzettend veel leuke kanten het land ook heeft, het blijft beperkt in de breedste zin van het woord. Alles speelt zich af in Paramaribo. Om buiten de stad te komen, moet je eigenlijk al geld dokken bij een touroperator en tref je afgezien van mooie natuurtaferelen weinig vernieuwends aan. Paramaribo is alles. Maar zelfs dat is weinig.

Ik dank de godin van de huisvesting dat we bij StageWonen terecht zijn gekomen. Dankzij twintig huisgenootjes die hier opgeteld al jaren zitten, rollen we moeiteloos in het Surinaamse leven. Hoe anders was het geweest als we met zijn tweeen op een hotelkamer hadden gezeten.

Stom eigenlijk, hoe snel je went aan een nieuwe omgeving en het als je basis gaat beschouwen. Ik kan me niet voorstellen dat ik nu opeens weer het Nederlandse leventje oppik. Het is de omgekeerde wereld. In plaats van dat ik nog steeds moet wennen aan de onderbreking van de Nederlandse gang van zaken, lijkt het onwerkelijk om diezelfde draad op korte termijn weer op te pakken.

De hangmat ga ik toch wel missen. En anders wel de Surinaamse medebewoners. Nog even genieten dus van deze laatste tien dagen en dan weer over op het normale leven. Smullen van moeders maaltijd, een biertje drinken in de vertrouwde kroeg en op het werk pizzadeeg ondergooien met meel. De Surinaamse ervaring zit diep in de pocket en zal ook niet snel vergeten worden. Nu maar hopen dat volgende week zondag de gedachte ‘het is mooi geweest’ overheerst. Vast wel. Oost west, thuis best.

Door Lars. Foto’s staan onder het verhaal.

In de hut van de dames naast ons begint al wat rumoer te ontstaan. Ik beschouw het als een mooi tijdstip om met het goede been uit bed te stappen. Onze vrienden van de reisbegeleiding zijn inmiddels al ‘druk’ bezig met het aankleden van de ontbijttafel. We laten het eiland Isa Dow vandaag al snel achter ons, om door te stomen naar de actiefste bezigheid die de jungletrip ons te bieden heeft: de beklimming van de Brownsberg.

Voor we op de boot stappen nog even een laagje zonnebrandcreme op de blote huid smeren. De bagage stapelt zich al aardig op. Waar de dames een bepakking meeslepen die op een cruise van drie weken niet zou misstaan, heb ik me beperkt tot een enkele Eastpak. Met wankelende zeemansbenen neem ik achterin plaats en bereid ik me voor op wederom een fris tochtje door de Surinaamse natuur.

Hoe tegenstrijdig is het vervolg van de reis. We nemen weer plaats in de bus en klampen ons vast aan alles wat stevig bevestigd zit. Het is bijna aandoenlijk om te zien hoe iedereen de lucht in stuitert en door mekaar wordt gehusseld. De grote weg is nog tot daar aan toe, maar bij de Brownsberg begint het avontuur op zes wielen pas echt. Het eerste stuk bergop doen we met de bus. De chauffeur recht zijn petje en begint aan een daverende opmars tegen de steile helling. Nooit geweten dat een bus zo ver kan kantelen en toch niet hoeft om te vallen.

Brownsberg
De eerste voetstappen door het oerwoud. Met een dikke laag muggendeet op confronteert Suriname ons voor het eens met zijn ongerepte natuur. Gids Harvey legt nog even uit wat je moet doen als er een vogelspin of wurgslang je pad kruist. Met die beestjes valt het echter best mee. We ontmoeten een paar brulapen, zien wat vlinders en dan zit de beestenboel er al behoorlijk doorheen. Dat doet niets af aan de flora, die erg indrukwekkend is.

De ruigheid van het pad is niet aan iedereen besteed. Lekker klimmen en uitglijden. Vooral het stuk naar de Leowaterval is heerlijk avontuurlijk. Met schoenen en al gooi ik mezelf in het water. Stukken beter dan de douche die we thuis hebben. En een goede voorbereiding op de route die nog volgt.

Genoeg gesloft. Tijd om wat sportiviteit in te halen na twee weken slenteren. Met Koen en Marjolein in het kielzog, baan ik mezelf een weg naar boven. Een machtig gevoel, om over zo een pad te knallen, af en toe vastgrijpend aan de touwen om niet om te denderen. De tweede helft van de Brownsbergtrip wordt zo een geweldige ervaring, hoewel misschien meer door het sportieve aspect dan door iets anders.

Gezien de rest van de groep drie kwartier later aan komt lopen, is er nog genoeg tijd voor een douche en een maaltijd. De kok heeft weer even een aparte maaltijd voor vegetariërs Emmy en Lars gemaakt, die met grote happen richting een knorrende buik gaat.

Stone Island
‘Heeft u wel eens vaker door het donker naar beneden gereden?’ De chauffeur blijft ijzig stil op de vraag van Milika. Aan rijkunsten ontbreekt hem echter niet. De bus dendert zich weer een weg door het oerwoud, op weg naar eindbestemming Stone Island.

Een toeristisch parkje met houten hutjes en een aangrenzend meer, genaamd Brokopondo. Dat bevindt zich op en nabij het schiereiland waar we onze laatste uren van de trip zullen besteden. Het is al donker en na het droppen van de spullen, gaan we zitten bij het kampvuur op het strand. De electriciteitsgenerator valt standaard om middernacht uit, dus we genieten nog even van het felle licht.

Lang geleden dat ik zoveel Nederlandse moppen en spelletjes de revue heb zien passeren. Totdat de ogen om 02.30 uur langzaam dichtvallen en ik me alweer verheug op de hobbelende busreis van morgenmiddag, terug naar de vertrouwde Mozartstraat.

De trip was een fantastische ervaring om niet snel te vergeten. Jammer van de toerististische trekjes en de toch niet zo ongerepte natuur. Maar o zo mooi was de beklimming van Brownsberg en de sterrenhemel op Isa Dow. Met een onbekend reisgezelschap was het misschien tegengevallen, maar met deze groep was het de vierhonderd Surinaamse dollar driedubbel waard.

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

Door Remy. Foto’s staan onder het verhaal.

We zijn onderweg naar de Brownsberg. Suriname is ongeveer net zo vlak als Nederland, dus bij de term berg moet je je niet al te veel voorstellen. De weg die naar de Brownsberg leidt, is 124 kilometer lang en gemaakt van een gravelachtige substantie.

De Surinaamse regering heeft 1500 Chinezen laten overvliegen om de weg aan te leggen. De weg wordt gemaakt van een bijproduct van de Bauxietmijnen die in de buurt liggen. Spul in overvloed dus, één nadeel: het stoft als een gek.

Ons 14-personen-busje hobbelt vrolijk over de weg. Totdat hij vol in de remmen moet om een kuil te ontwijken. Het gebeurt vaak dat we ineens de lucht in vliegen, omdat er zoveel kuilen zijn dat er niet meer aan te ontkomen valt. Het is een koddig gezicht; een minibusje op een weg die nog lang niet af is.

Onderweg verandert het landschap hevig. De brede weg met bomen aan de kant transformeert in een smal weggetje dat omringt is door oerbos. We beginnen de jungle te naderen.

Boottocht
Na een rit van bijna acht uur komen we aan bij een aanmeerplaats waar een houten bootje voor ons klaarligt. Aarzelend stappen we in, dat ding zal toch niet gaan zinken? Reisleider Harvey deelt voor de zekerheid reddingsvesten uit, maar “die hebben we echt niet nodig”, verzekert hij.

De buitenboordmotor begint te brullen en we stuiven over het water. Met een rotvaart schieten we over een zijtak van de Paramariborivier. Het uitzicht is verbluffend. Overal waar we kijken, staan bomen. Hiervoor zijn we naar Suriname gekomen: de tropen!

Het duurt niet lang voordat we weer een illusie armer zijn. We komen aan bij Isa Dow (dat betekent vrij vertaald ‘welkom’). Een eiland van één vierkante meter met daarop een aantal toeristische blokhutjes. Niets geen jungle; gewoon commercie en geld verdienen aan die stomme toeristen. Hier zijn al honderden toeristen aangekomen. Maar goed, het is een slaapplek en morgen vertrekken we vast naar een leukere plek.

Jaw Jaw
Een beetje vrolijker word ik als ik hoor dat we naar het dorpje Jaw Jaw gaan. Een dorpje waar ongeveer 1100 Surinamers wonen in vrij primitieve omstandigheden. Ze wassen hun kleren in de rivier, hebben alleen ’s avonds elektriciteit en een waterleiding is er niet. Zodra we een voet aan wal zetten, komen tientallen kindjes achter ons aanrennen. Het wekt de indruk dat ze nog nooit een blanke hebben gezien, maar desgevraagd legt Harvey uit dat er bijna twee keer per dag groepen toeristen langskomen.

Jaw Jaw is mooi. De ‘huizen’ zijn redelijk degelijk gebouwd en op het eerste gezicht leven de mensen er goed. Er is een school, voetbalveldje en zelfs een dokterspost. De Jaw Jaw-ers verbouwen hun eigen groente en fruit, alleen voor vlees en blikvoer moeten ze naar de stad toe.

’s Avonds staat nog een leuke verrassing voor de boeg. We stappen weer in een houten bootje en gaan op zoek naar kaaimannen, kleine krokodillen. We hebben allemaal een zaklamp mee en beginnen aan de oever te speuren. “Kijk daar is er één”, schreeuwt Anouk vol plezier. En inderdaad; twee kleine oogjes staren me aan. We proberen dichterbij te komen, maar al snel zwemt de alligator weg. We zoeken nog driekwartier verder en spotten een vijftal kaaimannen. Wat een ervaring, denk ik terwijl ik in bed lig. Ik val als een blok in slaap.

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

De website updaten zal om die reden waarschijnlijk een onmogelijke opdracht worden. Gelukkig is er bij terugkomst op zondagavond weer genoeg te melden. Tot dan!