Dames en heren, jongens en meisjes. Het is mooi geweest.
De verschillen, maar zeker ook de gelijkenissen, tussen beide omroepen tekenen zich steeds helderder af.
Door Remy. Het voordeel van wonen met twintig stagiaires is dat je veel verhalen hoort. Mooie verhalen, maar vaak ook trieste ervaringen.
Door Remy. Omdat alle cameramannen van STVS een voetbalwedstrijd moesten verslaan, mocht Remy voor cameraman spelen bij een toespraak van de Surinaamse president.
De tijd vliegt. Zelfs in Suriname. Met nog anderhalve week te gaan is het tijd om de balans op te maken. Blijf ik nóg tien dagen of nog máár tien dagen?
Nog nooit zo lekker geslapen. Het hutje mag dan primitief zijn, het geklots van water tegen rots werkt als een slaapmiddel. Een beter begin van de dag kun je jezelf niet wensen.
Bang! Met een grote smak belandt de bus weer op de grond. Al stuiterend rijden we over de nauwelijks verharde weg richting de jungle.
Even een mededeling voor onze trouwe volgers: vrijdag, zaterdag en zondag zijn wij te vinden in de rimboe.
Het duurde even, maar hier is deel twee uit de fotoserie Suriname in Beeld. Een klik op een plaatje levert betere kwaliteit op.
Door Lars. Balletje links, balletje rechts, balletje onderdoor. Suriname heeft weer iets lucratiefs opgeleverd: een nieuwe hobby.
Door Remy. Hopelijk is dit mijn allerlaatste blogje over mijn ‘ziek-zijn’. De bloedtest van gisteren wees niets uit, eigenlijk ben ik kerngezond!
Door Lars. De Surinaamse minister van Defensie houdt een conferentie, samen met de ambassadeur van Brazilië. De kleinschaligheid waarmee dit gepaard gaat, toont opnieuw wat voor een land Suriname is. De vijftig klapstoeltjes in de ‘Grote zaal’ zijn bij lange na niet allemaal bezet. Beveiliging is er nauwelijks.
Door Remy. Het ergste wat je kan overkomen in Suriname is niet de boegiewoegiekoorts die ik heb opgelopen.
Door Lars. Het thuisfront is in verwarring. Door onze vakantieplaatjes van tropische taferelen en columns over hangmatten en zwembaden is de illusie gewekt dat wij als decadente toeristen een snoepreisje aan het maken zijn. Om dat volledig recht te trekken volgt hier deel één uit een uitgebreid verslag van onze uitputtende werkzaamheden bij de omroep.
Door Lars. Ik ben een Surinamer. Met mijn witte blouse en haastige looptred begeef ik mij naar de supermarkt voor een blik boontjes en een Mona-toetje.
Door Remy. Tienduizend kilometer van huis lig ik te rillen in mijn bed. Koortsachtig kijk ik op de thermometer, die 39.5 graden aangeeft. Saillant detail: ik heb geen gevoel meer in mijn handen en voeten en vraag me af hoe lang het duurt voordat ik begin te ijlen.
Door Lars. Aah, wat een genot. In Suriname heb ik de ware liefde gevonden. Erg spraakzaam is ze niet, maar ze slingert als de beste.
Door Lars. Na twee dagen vakantie vieren, werd het toch eens tijd om aan te kloppen bij de lokale omroep. Na de cultuurshock van de afgelopen dagen, stond er nu een journalistiekshock voor de deur.
Door Remy. Vakantie 2.0. Zo noemde ik onlangs onze vakantie. Een passende benaming dacht ik, omdat op ’stage’ je laptop en alle gemakken van thuis gewoon mee te nemen zijn.
Tijdens onze tweede dag in Paramaribo hebben we de stad verkend. De architectuur heeft veel weg van Nederland, maar dan zo’n vierhonderd jaar geleden.
Na een vlucht van negen uur kwamen we eindelijk in Suriname aan. Bekijk hier een videotje over de reis naar het wooncomplex.
Aangekomen! En niet in gewicht. Met een feilloze improvisatietocht hebben we de sceptici de mond gesnoerd en op de cruisecontrol onze bestemming in Suriname bereikt. De muggen toonden zich meteen een tevreden welkomstcomité.
Enthousiast slaat Benny Jhinnoe een map open met alle vrijwilligersprojecten waar hij zich sterk voor maakt. Hij is zichtbaar trots op alles wat ze bereikt hebben. “Kijk, bij dit project vinden weeskinderen een thuis”, zegt de hoofdvoorlichter van Stichting Projecthulp Suriname (SPS).